Latest News
|^| Home -> Cover story -> മാറ്റങ്ങളുടെ അനിവാര്യത

മാറ്റങ്ങളുടെ അനിവാര്യത

Sathyadeepam

ഫാ. ഫ്രിജോ തറയില്‍, ഫരിദാബാദ്

ലോകം മുഴുവനും ഒരു പകര്‍ച്ചവ്യാധിയുടെ പിടിയില്‍ അമര്‍ന്നിരിക്കുകയാണ്. ഇനിയെന്ത് എന്ന ചോദ്യത്തിന് ആര്‍ക്കും ഒരു വ്യക്തമായ ഉത്തരമില്ല. ഇത് ഒരു സ്വയം വിമര്‍ശനത്തിന്റെയും മാറ്റങ്ങളുടെ അനിവാര്യതയെപ്പറ്റിയുമുള്ള വിചിന്തനമാണ്. സെപ്തംബര്‍ 1-ന് പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ഒരു ലേഖനത്തില്‍ പരിശുദ്ധ പിതാവ് ഫ്രാന്‍സിസ് മാര്‍പാപ്പ ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു, “The pandemic has given us a chance to develop new ways of living.” ഈ പുതിയ ജീവിത വഴികള്‍ എല്ലാ തലങ്ങളിലും ആവശ്യമാണ്. ഈ കാലഘട്ടത്തെ തന്നെ ബി.സി. (Before Covid) എ.സി. (After Covid) എന്ന് പലരും നിര്‍വചിച്ചു തുടങ്ങി. ഒരു പരിധി വരെ അത് സത്യവുമാണ് എന്ന് അംഗീകരിക്കാതെ വയ്യ.
മനുഷ്യാവകാശത്തിലും, പരിസ്ഥിതിയിലും ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കാന്‍ ഐക്യരാഷ്ട്ര സംഘടനയെ ആഹ്വാനം ചെയ്തുകൊണ്ട് 2020 സെപ്റ്റംബര്‍ 25-ന് ഫ്രാന്‍സിസ് മാര്‍പാപ്പ ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു, ”ഈ പ്രതിസന്ധി നമ്മുടെ ജീവിത രീതിയെ മാറ്റിമറിക്കുകയും നമ്മുടെ സാമ്പത്തികം, ആരോഗ്യം, സാമൂഹിക വ്യവസ്ഥകള്‍ എന്നിവ ചോദ്യം ചെയ്യുകയും മനുഷ്യന്റെ ദുര്‍ബലതയെ തുറന്നു കാട്ടുകയും ചെയ്യുന്നു.” പരാമര്‍ശിക്കുന്ന ജീവിതരീതിയുടെ മാറ്റം – ഇന്ന് എവിടെയും അലയടിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്.
അത് സഭാപരമായ തലങ്ങളിലും ഇന്ന് ഉയര്‍ന്നു വരുന്നുണ്ട്. പല തലങ്ങളിലും പല രീതിയിലുള്ള നഷ്ടങ്ങള്‍ മനുഷ്യന്‍ ഇന്ന് സഹിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. വിശ്വാസ തലത്തിലും, അല്ലെങ്കില്‍ സഭാത്മകമായ തലങ്ങളിലും ഇന്നിത് പ്രകടമാണ്. ഈ പ്രകടമായ അടയാളങ്ങളില്‍ നിന്ന് ഇനിയെങ്കിലും മനുഷ്യന്‍ പഠിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഈ പഠനത്തിന് കാലതാമസം വരുന്നത് വരും തലമുറകളുടെ ഭാവിക്കു തന്നെ അപകടമാണ്. അതിനാല്‍ മാറ്റങ്ങള്‍ അനിവാര്യമാണ്. ഈ മാറ്റം ഉടലെടുക്കേണ്ടത് സാമൂഹികമായും, സാമ്പത്തികമായും, വിശ്വാസപരമായും… ഈ നിര നീളുകയാണ്.

ഇവിടെ പരാമര്‍ശിക്കുന്നത് സഭയില്‍ ഉടലെടുക്കേണ്ട ചില മാറ്റങ്ങളെപ്പറ്റിയാണ്. ഒന്നാം വത്തിക്കാന്‍ കൗണ്‍സിലിനു മുമ്പ്, 1563-ല്‍ ട്രെന്റ് കൗണ്‍സില്‍ മുതല്‍ സഭ ഒരു കൗണ്‍സില്‍ നടത്തിയിരുന്നില്ല. ഏറ്റവും അടുത്ത് നടത്തപ്പെട്ടതും എന്നാല്‍ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ടതും അതിലുപരി സഭയുടെ മുഖഛായ പോലും മാറ്റി മറിച്ചതുമായിരുന്നു രണ്ടാം വത്തിക്കാന്‍ കൗണ്‍സില്‍. ഈ കാലഘട്ടത്തില്‍ ഒരു പുനര്‍വായന അല്ലെങ്കില്‍ പുനര്‍വിചിന്തനം നടത്തപ്പെടേണ്ടതാണ് ഈ കൗണ്‍സില്‍ പഠനങ്ങള്‍. മറ്റൊരു രീതിയില്‍ പറഞ്ഞാല്‍ ഈ പുനര്‍വായനയ്ക്കും വിചിന്തനങ്ങള്‍ക്കും അപ്പുറം മാറ്റങ്ങളുടെ ഒരു അനിവാര്യത ഇന്ന് സഭയില്‍ അത്യാവശ്യവുമാണ്.

വിമര്‍ശനങ്ങളിലെ ഉള്‍ക്കാഴ്ചകള്‍

ദീര്‍ഘനാള്‍ വത്തിക്കാന്റെ നയതന്ത്ര വിഭാഗത്തില്‍ സേവനമനുഷ്ഠിച്ച ആര്‍ച്ച്ബിഷപ്പ് കാര്‍ലോ മരിയ വിഗ്‌നോയുടെ രണ്ടാം വത്തിക്കാന്‍ കൗണ്‍സിലിനെ പറ്റിയുള്ള നിരീക്ഷണങ്ങള്‍ ഈ അവസരത്തില്‍ പ്രസക്തമാണ്. കാരണം അവ മുന്‍ മാര്‍പാപ്പയുടെ (ബെനഡിക്ട് XVI) അമേരിക്കന്‍ നയതന്ത്ര പ്രതിനിധിയുടെ വാക്കുകളാണ്.
രണ്ടാം വത്തിക്കാന്‍ കൗണ്‍സിലില്‍ നിന്നുള്ള സഭയെക്കുറിച്ചുള്ള അടിസ്ഥാന രേഖയായ ലുമെന്‍ ജെന്‍സിയത്തില്‍ പ്രത്യ ക്ഷപ്പെടുന്ന ഒരു ലാറ്റിന്‍ വാക്യമാണ് subsistit in (സബ്‌സിസ്റ്റിറ്റ് ഇന്‍). കൗണ്‍സില്‍ മുതല്‍ (subsistit “in” and “is”) ‘ഉള്ളത്’ എന്നതിലുപരി ‘നിലനില്‍ക്കുന്നു’ എന്ന പദം ഉപയോഗിക്കുന്നതിനുള്ള കാരണം തര്‍ക്കത്തിലായിരുന്നു. പുരോഗമന വാദികളും പാരമ്പര്യവാദികളും ‘നിലനില്‍ക്കുന്നു’ എന്നതിന്റെ അര്‍ത്ഥം ‘ആണോ’ എന്നതിനെച്ചൊല്ലി ഇന്നും സഭയില്‍ തര്‍ക്കം തുടരുകയാണ്. ചുരുക്കത്തില്‍ കൗണ്‍സില്‍ ”സഭയുടെ ഹൃദയത്തിലേക്ക് ശത്രുവിന്റെ നുഴഞ്ഞു കയറ്റത്തിനു വഴി വെച്ചു” എന്നും രണ്ടാം വത്തിക്കാന്‍ കൗണ്‍സില്‍ സഭയില്‍ വമ്പിച്ചതും എന്നാല്‍ കാണാത്തതുമായ ഭിന്നത ഉളവാക്കി എന്നും ആര്‍ച്ചുബിഷപ്പ് അഭിപ്രായപ്പെടുന്നു. രണ്ടാം വത്തിക്കാന്‍ കൗണ്‍സിലിനെ ”അട്ടിമറി” എന്നും ”വിപ്ലവം” എന്നും അദ്ദേഹം വിളിക്കുന്നു. ബെനഡിക്ട് പതിനാറാമന്‍ ഉള്‍പ്പെടെയുള്ള ദൈവശാസ്ത്രജ്ഞരും ചരിത്രകാരന്മാരും ഈ വാദങ്ങളെ ആവര്‍ത്തിച്ച് അഭിസംബോധന ചെയ്യുകയും വിമര്‍ശിക്കുകയും ചെയ്തത് ഈ വിഷയത്തിന്റെ പ്രസക്തിയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു.
സഭയില്‍ ഉയര്‍ന്നു വരുന്ന ഈ സ്വരങ്ങള്‍ ഒരു കുറ്റപ്പെടുത്തലോ, യാഥാര്‍ഥ്യങ്ങളോടുള്ള മുഖം തിരിക്കലോ ആണെന്ന് തോന്നുന്നില്ല. മറിച്ച്, ”ഇനിയെന്ത്” എന്ന ചോദ്യത്തിനപ്പുറം ”ഇനിയെങ്ങനെ” എന്ന ചോദ്യങ്ങളുടെ ചില നേര്‍വായനകള്‍ ആണ്. നാം മറുപടികള്‍ കണ്ടെത്തേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.

ഇനി പുനര്‍നിര്‍മ്മാണം ആരംഭിക്കേണ്ടത് ഗാര്‍ഹിക സഭയായ
കുടുംബങ്ങളില്‍ നിന്നാണ്. മാതാപിതാക്കളിലൂടെ കൈമാറ്റം
ചെയ്യപ്പെട്ട വിശ്വാസമാണ് എല്ലാറ്റിന്റെയും അടിസ്ഥാനം.
എന്നാല്‍ ഇന്ന് ഈ കൈമാറ്റം ശരിയായ രീതിയില്‍ നടക്കുന്നുണ്ടോ
എന്നുള്ളത് നമ്മെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നു. പ്രതിസന്ധികള്‍ക്കിടയിലും
വിശ്വാസം ജീവിക്കാന്‍ ഇന്നത്തെ തലമുറ പരിശീലിപ്പിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടോ,
അല്ലെങ്കില്‍ അതിന് ഉത്തരവാദിത്വപ്പെട്ടവര്‍ അത് നിര്‍വഹിക്കുന്നുണ്ടോ
എന്നുള്ളത് കൂടുതല്‍ ഭയം സൃഷ്ടിക്കുന്നു.

സെപ്തംബര്‍ 21 മുതല്‍ 25 വരെ നടത്തപ്പെട്ട കാനഡയിലെ മെത്രാന്മാരുടെ പ്ലീനറി അസംബ്ലിയില്‍ ഉയര്‍ന്നു വന്ന ചില ചിന്ത കള്‍ വളരെ പ്രാധാന്യം അര്‍ഹിക്കുന്നതാണ്. Archbishop Gagnon points out that, rebuilding of communities’ will be one of the first priorities after the pandemic. Many people will have lost physical contact with their parishes and may have become used to live-streamed Masses. This will mean rebuilding and emphasizing the importance of community, he continued. “Even with a vaccine, it will take a long time for people to start connecting with their parish communities in person.”

മാറ്റം കുടുംബങ്ങളില്‍ നിന്ന്

ചുരുക്കത്തില്‍ ഇനി പുനര്‍നിര്‍മ്മാണം ആരംഭിക്കേണ്ടത് ഗാര്‍ഹിക സഭയായ കുടുംബങ്ങളില്‍ നിന്നാണ്. മാതാപിതാക്കളിലൂടെ കൈമാറ്റം ചെയ്യപ്പെട്ട വിശ്വാസമാണ് എല്ലാറ്റിന്റെയും അടിസ്ഥാനം. എന്നാല്‍ ഇന്ന് ഈ കൈമാറ്റം ശരിയായ രീതിയില്‍ നടക്കുന്നുണ്ടോ എന്നുള്ളത് നമ്മെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നു. പ്രതിസന്ധികള്‍ക്കിടയിലും വിശ്വാസം ജീവിക്കാന്‍ ഇന്നത്തെ തലമുറ പരിശീലിപ്പിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടോ, അല്ലെങ്കില്‍ അതിന് ഉത്തരവാദിത്വപ്പെട്ടവര്‍ അത് നിര്‍വഹിക്കുന്നുണ്ടോ എന്നുള്ളത് കൂടുതല്‍ ഭയം സൃഷ്ടിക്കുന്നു. ആര്‍ച്ചുബിഷപ്പ് വിഗ്‌നോയുടെ വാക്കുകള്‍ ഏറെ പ്രാധാന്യമുള്ളതാണ്. ”രക്ഷിക്കപ്പെടാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നവന്‍, എല്ലാത്തിനും മുമ്പായി, കത്തോലിക്കാ വിശ്വാസം നിലനിര്‍ ത്തേണ്ടത് ആവശ്യമാണ്.” ഇവിടെയാണ് വിശ്വാസത്തിന്റെ അടി സ്ഥാനമായ കുടുംബം കടന്നു വരുന്നത്.

പുതിയ സുവിശേഷവത്കരണത്തിന് ഗാര്‍ഹിക സഭ അനിവാര്യമായിരിക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ട്?
പത്തൊന്‍പതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ മധ്യത്തില്‍, ക്രിസ്ത്യന്‍ നര്‍ച്ചര്‍ എന്ന അമേരിക്കന്‍ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് കൂട്ടായ്മ വീടിനുള്ളില്‍ ആത്മാര്‍ത്ഥമായ ആത്മീയത വളര്‍ത്തിയെടുക്കാന്‍ ഒരു പ്രസ്ഥാനം ആരംഭിച്ചു; ഗാര്‍ഹിക പെരുമാറ്റത്തെ നയിക്കുക മാത്രമല്ല, കുടുംബ പ്രാര്‍ത്ഥനയുടെ രീതികള്‍ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുക എന്നതായിരുന്നു ഇതിന്റെ ലക്ഷ്യം. കാലക്രമേണ, ഈ ശ്രമങ്ങള്‍ സമ്മിശ്ര വിജയമാണ് നേടിയത്. ക്രിസ്ത്യന്‍ ഫാമിലി മൂവ്മെന്റ് പോലുള്ള ചില ഗ്രൂപ്പുകള്‍ വീടിനുള്ളില്‍ പ്രാര്‍ത്ഥനയുടെ കടന്നുവരവിന് ഒരു പ്രചോദനമായി. പക്ഷേ പൊതുവേ കത്തോലിക്കാ സമൂഹത്തിലുടനീളം കുടുംബമതത്തില്‍ താല്‍പ്പര്യമില്ലായിരുന്നു.
രണ്ടാം വത്തിക്കാന്‍ കൗണ്‍സിലില്‍ ഈ സ്ഥിതി മാറാന്‍ തുടങ്ങി. ”ലുമെന്‍ ജെന്‍സിയത്തില്‍” പ്രത്യുല്‍പാദനത്തിലൂടെയും, മാമോദീസായിലൂടെയും, വിവാഹിതരായ ദമ്പതികള്‍ ദൈവമക്കളുടെ നിരന്തരമായ സൃഷ്ടിയില്‍ നേരിട്ട് പങ്കാളികളാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു. സാധാരണക്കാരുടെ നല്ല പങ്ക് ഇവിടെ അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടു. ഒരുപക്ഷേ ഏറ്റവും പ്രധാനമായി, വിശുദ്ധിയിലേക്കുള്ള ഒരു സാര്‍വത്രിക വിളി അതില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നതിന്റെ തിരിച്ചറിവുകള്‍ ആയിരുന്നു അവിടെ മുളയെടുത്തത്. കുടുംബജീവിതത്തിനായുള്ള ഈ സംഭവവികാസങ്ങളുടെ പ്രാധാന്യം പോള്‍ ആറാമന്‍ മാര്‍പാപ്പ സൂചിപ്പിച്ചിരുന്നുവെങ്കിലും സഭയുടെ ജീവിതത്തില്‍ കുടുംബത്തിന്റെ മതപരമായ പങ്ക് കൂടുതല്‍ നിര്‍വചിക്കാന്‍ വിശുദ്ധ ജോണ്‍ പോള്‍ രണ്ടാമന്‍ വഹിച്ച പങ്കു വളരെയേറെയാണ്. 1980-ല്‍ കുടുംബത്തെക്കുറിച്ചുള്ള സിനഡില്‍ നിന്നാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ സംഭാവനകള്‍ ആരംഭിക്കുന്നത്. വീടിനുള്ളില്‍ ക്രൈസ്തവജീവിതം മെച്ചപ്പെടുത്താമെന്ന പ്രതീക്ഷയില്‍ മെത്രാന്മാര്‍ പരിശുദ്ധ പിതാവിന്റെ ഉപദേശം തേടിയപ്പോള്‍, 1981-ല്‍ കുടുംബത്തെപ്പറ്റിയുള്ള ചാക്രിക രേഖയായ (Fami-liaris Consortio) ‘ഫാമിലിയാരിസ് കണ്‍സോര്‍ഷ്യോ” എന്ന അപ്പസ്‌തോലിക ഉദ്‌ബോധനത്തിന്റെ പ്രസിദ്ധീകരണമായിരുന്നു ഇതിനുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രതികരണം.
ഈ ചാക്രിക രേഖയില്‍ (Familiaris Consortio) ‘കുടുംബത്തെ സങ്കല്‍പ്പിക്കുന്നത് വ്യക്തികളുടെ ആകെത്തുകയായിട്ടല്ല, മറിച്ച് വ്യക്തികളുടെ കൂട്ടായ്മയായിട്ടാണ്. ഇവിടെ മാതാപിതാക്കള്‍ക്ക് കേന്ദ്ര പ്രാധാന്യമുണ്ട്. യഥാര്‍ ത്ഥമായ ക്രിസ്തീയ കുടുംബം രൂപപ്പെടുന്നത് പരസ്പര സ്‌നേഹത്തില്‍ നിന്നാണ്. വിശുദ്ധ ജോണ്‍ പോള്‍ മാര്‍പാപ്പ സഭയെയും – കുടുംബത്തെയും യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ ജീവിതത്തില്‍ പങ്കാളികളായി കാണുന്നു. അവയെ ഒരുമിച്ച് വീണ്ടെടുക്കപ്പെട്ടതും വീണ്ടെടുക്കുന്നതുമായ കൂട്ടായ്മകള്‍ ആയി പഠിപ്പിക്കാന്‍ പരിശുദ്ധ പിതാവ് പരിശ്രമിക്കുകയാണ്. ആരാധനാലയങ്ങള്‍ ഉള്‍ക്കൊള്ളുന്ന വ്യതിരിക്തവും അതുല്യവുമായ ഗുണങ്ങളുള്ള ഈ കുടുംബം സഭയ്ക്കകത്തുള്ള ‘ഗാര്‍ഹീക സഭയാണെന്ന്’ അദ്ദേഹത്തിന് ബോധ്യവും ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്നാല്‍ കുടുംബം ഒറ്റപ്പെട്ട രീതിയില്‍ അതിന്റെ ദൗത്യം നിറവേറ്റുന്നില്ല. ഇതിന് സാര്‍വത്രിക സഭയുടെ അതേ ആത്മീയ ലക്ഷ്യങ്ങളുണ്ട്, ഒപ്പം അവരുടെ പ്രാദേശിക ഇടവകകളുമായി അടുത്ത ബന്ധം പുലര്‍ ത്തുകയും, ഇടവകയുമായും, പുരോഹിതരുമായും പുരോഗമനപരവും സാഹോദര്യവുമായ സഹകരണത്തില്‍ നിരന്തരം ഇടപഴകുകയും ചെയ്യണമെന്ന് ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്തലും ഉള്‍ക്കൊള്ളുന്നുണ്ട്.

വിശുദ്ധ ജോണ്‍ പോള്‍ രണ്ടാമന്റെ പല രചനകളും
സാമൂഹ്യ നീതി മുതല്‍ ലൈംഗികത വരെയുള്ള
കാര്യങ്ങളില്‍ കത്തോലിക്കാ മനഃസാക്ഷിയെ
വളരെയധികം സ്വാധീനിച്ചിട്ടുണ്ട്. വിശുദ്ധിയിലേക്കുള്ള
സാര്‍വത്രിക ആഹ്വാനത്തിനിടയിലും, ഈ തകര്‍ന്ന
ലോകത്ത് ആഴത്തിലുള്ള ഭക്തിയില്‍ വളരുന്നതിന്
പവിത്രമായ മതവിശ്വാസികള്‍ക്ക് മാത്രമേ സാധ്യമാകൂ
എന്ന ഒരു ഓര്‍മപ്പെടുത്തലും ഇതിനകത്തുണ്ട്.

വിശുദ്ധ ജോണ്‍ പോള്‍ രണ്ടാമന്റെ പല രചനകളും സാമൂഹ്യ നീതി മുതല്‍ ലൈംഗികത വരെയുള്ള കാര്യങ്ങളില്‍ കത്തോലിക്കാ മനഃസാക്ഷിയെ വളരെയധികം സ്വാധീനിച്ചിട്ടുണ്ട്. വിശുദ്ധിയിലേക്കുള്ള സാര്‍വത്രിക ആഹ്വാനത്തിനിടയിലും, ഈ തകര്‍ന്ന ലോകത്ത് ആഴത്തിലുള്ള ഭക്തിയില്‍ വളരുന്നതിന് പവിത്രമായ മതവിശ്വാസികള്‍ക്ക് മാത്രമേ സാധ്യമാകൂ എന്ന ഒരു ഓര്‍മപ്പെടുത്തലും ഇതിനകത്തുണ്ട്. എന്നാല്‍ ഇതിനെല്ലാം അടിസ്ഥാനമായ ഒരു പ്രാഥമിക ഘടകം ഉണ്ട്. അതായത്, ഇടവകയെ കത്തോലിക്കാ ജീവിതത്തിന്റെ കേന്ദ്രമാക്കി മാറ്റാനുള്ള ആഗ്രഹത്തോടെ കുടുംബങ്ങളെ ഗാര്‍ഹിക ദേവാലയങ്ങളാക്കി കെട്ടിപ്പടുക്കുക എന്നതാണ് ഇതിന്റെ പ്രധാന ഘടകം.

ഇടവകയും കുടുംബവും

പുതിയ സുവിശേഷവത്ക്കരണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള മെത്രാന്മാരുടെ സിനഡ് 2012 ഒക്‌ടോബറില്‍ റോമില്‍ നടക്കുകയുണ്ടായി. ചര്‍ച്ചകള്‍ക്കുള്ള വിഷയം പോപ്പ് ബെനഡിക്റ്റ് പ്രഖ്യാപിച്ചു. സ്നാനമേറ്റെങ്കിലും സഭയില്‍ നിന്ന് ”അകന്നുപോയ” ക്രിസ്തീയ വിശ്വാസത്തെയും, പഠിപ്പിക്കലിനെയും സ്വീകരിക്കാതെ ജീവിതം നയിക്കുന്നവരിലാണ് ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കേണ്ടതെന്ന് അദ്ദേഹം മനസ്സിലുറച്ചിരുന്നു. അതായത് പുതിയ സുവിശേഷീകരണത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം അനുരഞ്ജനവും പരിവര്‍ത്തനവുമായിരുന്നു എന്ന് സാരം. ഇപ്പോള്‍ ക്രിസ്ത്യാനികളല്ലാത്തവര്‍ക്ക് യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ ആഴമേറിയ സമാധാനവും അര്‍ത്ഥവും സഭയിലൂടെ വീണ്ടെടുക്കാന്‍ കഴിയുമെന്ന് ബെനഡിക്ട് പാപ്പ പ്രത്യാശ പ്രകടിപ്പിച്ചു.
സിനഡിന്റെ ചര്‍ച്ചകള്‍ക്കിടയില്‍, സുവിശേഷങ്ങളില്‍ വെളിപ്പെടുത്തിയ ദൈവത്തിന്റെ ദര്‍ശനം നമ്മുടെ ആധുനികവും ഉയര്‍ന്ന മതേതരവുമായ സമൂഹത്തില്‍ കൂടുതല്‍ വ്യക്തമായി പ്രകടമാകാന്‍ വിവിധ വഴികള്‍ മെത്രാന്മാര്‍ പരിഗണിച്ചു. ഇതില്‍ ക്രൈസ്തവ കുടുംബത്തിന് ഒഴിച്ചുകൂടാനാവാത്ത പങ്കുണ്ട്. ഇടവകയും കുടുംബവും തമ്മിലുള്ള ഇടനിലക്കാരായ ചെറിയ സമുദായങ്ങളുടെ സാധ്യതയും പരിഗണിക്കപ്പെട്ടു. എന്നാല്‍ ഇവിടെയും ഇടവകയ്ക്ക് കേന്ദ്രസ്ഥാനം ഉള്ളതായി കാണപ്പെടുകയുണ്ടായി. കാരണം, വിശ്വാസികളായവരുടെ ചെറിയ സമുദായങ്ങളുടെ പ്രധാന ഒത്തുചേരല്‍ സ്ഥലമായിരുന്നു ഇത്.
ഈ മീറ്റിംഗിനിടയില്‍ റോമില്‍ ഒന്നു ചേര്‍ന്ന മെത്രാന്മാര്‍ വിശ്വാസത്തിന്റെ കൈമാറ്റത്തില്‍ കുടുംബത്തിന്റെ പ്രധാന പങ്ക് ഓദ്യോ ഗികമായി സ്ഥിരീകരിച്ചു. കാരണം ഇവിടെയാണ് ”ആദ്യ സത്യങ്ങളുടെ ആശയവിനിമയം, പ്രാര്‍ത്ഥനയിലെ വിദ്യാഭ്യാസം, തുടങ്ങിയവ നാമ്പെടുക്കുന്നത്.
ഇടവകയുടെ പ്രാഥമികതയും, ഇടയനും വിശ്വാസികളുടെ ഇടയ പരിപാലനത്തിനുള്ള പരമോന്നത വേദിയായി ഉയര്‍ത്തപ്പെടേണ്ടത് ഇവിടെയാണ്. ഇടവക ദേവാലയം സുവിശേഷത്തിന്റെയും പരിശുദ്ധ കുര്‍ബാനയുടേയും എല്ലാവര്‍ ക്കും കുടിക്കാന്‍ കഴിയുന്ന ഒരു ഉറവപോലെയാണ്. എല്ലാ വിശ്വാസികളുടേയും ഇടയ പരിപാലനവും, എല്ലാ സുവിശേഷ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളും ഈ പരമമായ കേന്ദ്രത്തില്‍ കൊണ്ടുവരണം. അതിനോടൊപ്പം മനുഷ്യസംസ്‌കാരവുമായി പുതിയ സംഭാഷണം നടത്തണമെന്നും പിതാക്കന്‍മാര്‍ ആവശ്യപ്പെട്ടു. വിശ്വാസവും യുക്തിയും തമ്മിലുള്ള വാഗ്വാദങ്ങള്‍ക്കപ്പുറമുള്ള ഒരു വീക്ഷണം ഇവിടെ അനിവാര്യമാണ്. സിനഡിനെ അഭിസംബോധന ചെയ്തുകൊണ്ട് കാന്റര്‍ബറി അതിരൂപതാ ആര്‍ച്ചുബിഷപ്പ് റോവന്‍ വില്യംസ് ക്രിസ്തുവിന്റെ ജീവിതത്തെ അടുത്തറിയുന്ന ധ്യാനാത്മക മനുഷ്യത്വത്തിലൂടെ ലോകത്തെ നയിക്കുന്ന ഒരു സുവിശേഷവത്ക്കരണത്തിന് ആഹ്വാനം ചെയ്യുകയും ചെയ്തു.

പ്രാര്‍ത്ഥനയും കുടുംബവും

അമേരിക്കന്‍ ഐക്യനാടുകളില്‍, അതേവര്‍ഷം, യു.എസ് കത്തോലിക്കാ മെത്രാന്മാരുടെ സുവിശേഷവത്ക്കരണത്തിനും വേദ പാഠത്തിനുമുള്ള സമിതി ഒരു പഠനം പ്രസിദ്ധീകരിക്കുകയും, ഈ പഠനം ബെനഡിക്റ്റ് മാര്‍പ്പാപ്പ നടത്തിയ വേര്‍തിരിവിനെ ആശ്രയിച്ച്, സുവിശേഷം കേവലം വിവരദായകം മാത്രമല്ല മറിച്ച്, അതിന് ഒരു രൂപവത്കരണ ഉദ്ദേശ്യവുമുണ്ടെന്ന് ചൂണ്ടിക്കാട്ടി. ഇടവക ജീവിത ത്തിന്റെ പ്രാഥമികതയെക്കുറിച്ചും, പരിശുദ്ധ കുര്‍ബാനയുടെ ഒഴിച്ചു കൂടാനാകാത്ത പ്രാധാന്യത്തെ കു റിച്ചും സിനഡ് പറഞ്ഞ കാര്യ ങ്ങള്‍ ഈ പ്രമാണം ആവര്‍ത്തിക്കുന്നു.
”കുടുംബത്തെക്കുറിച്ച്” എന്ന തന്റെ ഉദ്ബോധനത്തില്‍, കുടുംബം ആധികാരികമായി ഗാര്‍ഹിക സഭയാകണമെങ്കില്‍, വീട്ടില്‍ സാധാരണ പ്രാര്‍ത്ഥന തുടര്‍ച്ചയായി നടത്തേണ്ടതുണ്ടെന്ന് വിശുദ്ധ ജോണ്‍ പോള്‍ രണ്ടാമന്‍ വ്യക്തമാക്കി. കുടുംബജീവിതത്തിലെ സാധാരണവും പ്രാധാന്യമര്‍ഹിക്കുന്നതുമായ സംഭവങ്ങളെ, ദൈവിക ആരാധനയെ ഉള്‍ക്കൊള്ളി ച്ചുക്കൊണ്ടു സ്വര്‍ഗീയ പിതാവിന്റെ കൈകളിലേക്ക് ഉയര്‍ത്തുമ്പോഴാണ് കുടുംബ പ്രാര്‍ത്ഥനയുടെ അര്‍ത്ഥം അതിന്റെ പൂര്‍ണത യില്‍ കൈവരിക്കപ്പെടുന്നത്.
”ഫമിലിയാരിസ് കണ്‍സോര്‍ഷ്യോ”യുടെ സന്ദേശം സാക്ഷാത്കരിക്കപ്പെടണമെങ്കില്‍, ഒരു ഇടവക സമൂഹത്തിലെ അംഗങ്ങളായ കുടുംബങ്ങള്‍ക്ക് ദൈനംദിന പ്രാര്‍ഥനാ ജീവിതം എങ്ങനെ വികസിപ്പിക്കാം എന്നതിനെക്കുറിച്ച് അവരുടെ ഇടയന്മാര്‍ക്ക് കൃത്യ മായ നിര്‍ദ്ദേശം നല്‍കേണ്ടതുണ്ട്. അത്തരം പ്രാര്‍ത്ഥനാരൂപങ്ങള്‍ പാരമ്പര്യങ്ങളെ മാനിക്കണം, മാത്രമല്ല സാര്‍വത്രിക സഭ നിലനിര്‍ത്തുന്ന ആരാധനാ വര്‍ഷത്തിലെ വിവിധ കാലങ്ങളുമായി യോജിക്കുകയും വേണം. ഇടവകയിലെ പൊതു ആരാധനയുമായും ഇതിന് നേരിട്ട് ബന്ധമുണ്ടാകാം.
കൊറോണ കാലത്ത് ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ നാം ഉയര്‍ന്നു കേട്ട ഒരു വിപ്ലവാത്മക സ്വരമായിരുന്നു ഇനി പറയുന്നത്. കൊറോണ സമയത്ത് ആരും പള്ളിയില്‍ പോയില്ല, വി. ബലിയില്‍ പങ്കുചേര്‍ന്നില്ല, കുമ്പസാരിച്ചില്ല. എന്നിട്ടും ഒന്നും സംഭവിച്ചില്ലല്ലോ. അപ്പോള്‍ ഇത് തന്നെ തുടര്‍ന്നാല്‍ മതിയല്ലോ. ഇനിയെന്തിന് വെറുതെ സമയം, പണം എന്നിവ പാഴാക്കുന്നു? ഞായറാഴ്ചയിലെ പരിശുദ്ധ കുര്‍ബാന ഒഴിച്ചുകൂടാനാവാത്തതാണ്, എന്നാല്‍ വിശ്വാസത്തിന്റെ ആചാരവും പ്രാര്‍ത്ഥന ജീവിതവും ആഴ്ചയില്‍ ഒരു ദിവസം ഇടവക പള്ളിയില്‍ ഒതുങ്ങി നില്‍ക്കേണ്ടതല്ല. ദൈനംദിന പ്രാര്‍ത്ഥനയില്ലാതെ, കുടുംബത്തെ മുന്നോട്ടു കൊണ്ട് പോകുന്നവര്‍ നമ്മുടെ സാമ്പത്തിക വ്യവസ്ഥയും, പരസ്യ സംസ്‌കാരവും, ലോകത്തിന്റെ ശക്തികള്‍ക്ക് അടിമപ്പെടും എന്നതിന് നമ്മുടെ ഇന്നത്തെ പല ഉദാഹരണങ്ങളും ധാരാളമാണ്. ഇതിലും ഭീകരമാണ് ഫ്രാന്‍സിസ് പാപ്പ പറഞ്ഞു വച്ചിട്ടുള്ള പണത്തിന്റെയും, സ്വത്തിന്റെയും, ആധുനിക വിഗ്ര ഹാരാധനയുടെയും അപകടങ്ങള്‍.
ആധുനിക ഇടവക, ”കുടുംബങ്ങളുടെ ഒരു കുടുംബം” എന്ന് സ്വയം മനസ്സിലാക്കാന്‍ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു എന്നത് സന്തോഷം നല്‍കുന്ന ഒന്നാണ്. അതിന്റെ നിരവധി പരിപാടികള്‍ ശ്രദ്ധേയമാണ്, പ്രത്യേകിച്ച് കുട്ടികളുടെ ആത്മീയ ആവശ്യങ്ങള്‍ നിറവേറ്റുന്നതില്‍. ഇടവക പള്ളിയില്‍ പഠിച്ച കാര്യങ്ങള്‍ സ്വന്തം കുടുംബങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരികെ കൊണ്ടുവരാന്‍ കുട്ടികളെ പഠിപ്പിച്ചില്ലെങ്കില്‍ ഈ ശ്രമങ്ങള്‍ ഫലം കായ്ക്കില്ല. വിശ്വാസത്തെ സംബന്ധിച്ച കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ചും ജീവകാരുണ്യ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളില്‍ ഒരുമിച്ച് ജീവിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചും മാതാപിതാക്കളും കുട്ടികളും തമ്മില്‍ ആശയവിനിമയം നടക്കുന്നുണ്ടെങ്കില്‍, കുടുംബത്തിന് ആ വ്യക്തികളുടെ കൂട്ടായ്മയിലേക്ക് വളരാന്‍ കഴിയും.
ഏതൊരു ഇടവകയുടെയും ചൈതന്യം അതിന്റെ ഇടയന്‍, സഭയുടെ ജീവിതത്തില്‍ അതിന്റെ കേന്ദ്രസ്ഥാനം എത്രത്തോളം കാവല്‍ നില്‍ക്കുകയും സ്ഥിരീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു എന്നതിനെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇടവകയിലെ ഓരോ കുടുംബവും, സ്വയം മുന്‍കൈയെടുത്ത്, അതാത് വീടുകളില്‍ സ്‌നേഹത്തിന്റെയും ആരാധനയുടെയും ജീവിതം വളര്‍ത്തിയെടുക്കുന്നതിനെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കും വിശ്വാസത്തിലെ യഥാര്‍ത്ഥ വളര്‍ച്ച. ആ ലക്ഷ്യം കൈവരിക്കുന്നതിന്, മെത്രാന്മാരും, വൈദികരും കത്തോലിക്കാ കുടുംബങ്ങളുടെ സഭാ നിലയെ കൂടുതല്‍ ഗൗരവമായി കണക്കിലെടുക്കേണ്ടതുണ്ട്. പുതിയ സുവിശേഷ വത്ക്കരണത്തെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നതിനുള്ള ഉത്തരവാദിത്തം സഭാ നേതാക്കള്‍ ഗാര്‍ഹിക സഭകളെ ഏല്പിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയാല്‍ ”ക്ലെരിക്കല്‍” ജീവിതവും സാധാരണക്കാരുടെ ജീവിതവും അനുരഞ്ജിപ്പിക്കാനാകും.

സഭയുടെ ദര്‍ശനം

ഈ വീക്ഷണകോണില്‍ നിന്ന്, ഭൂമിയിലെ ദൈവത്തിന്റെ രക്ഷാ സ്ഥാപനമാണ് സഭ. സഭയുടെ നിലവിലുള്ള ഘടനകളെ (ദൈവശാസ്ത്രപരവും പ്രത്യേകിച്ചും സംഘടനാപരവും) അടിസ്ഥാനപരമായി ചോദ്യം ചെയ്യുന്നില്ല. മറിച്ച്, സഭാ ചരിത്രത്തിലെ തകര്‍ച്ചയുടെയോ അവിശ്വസ്തതയുടെയോ കാലഘട്ടം സഭാ നേതാക്കളുടെ വ്യക്തിപരമായ സ്വഭാവത്തില്‍ നിന്നോ ബാഹ്യ ഘടകങ്ങളില്‍ നിന്നോ ആണ് ഉണ്ടാകുന്നത്. അതൊരിക്കലും, സഭയെന്ന നിലയില്‍ അല്ല. ഈ വീക്ഷണ കോണില്‍നിന്ന്, സഭയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അടിസ്ഥാനപരമായി ഒന്നും തെറ്റല്ല. അതിനാല്‍, മാറ്റങ്ങളുടെ അനിവാര്യതയെക്കുറിച്ചുള്ള ചോദ്യം ആത്മീയ നവീകരണത്തെക്കുറിച്ചോ അല്ലെങ്കില്‍ വിശ്വാസികളുടെ പൊതുവായ സംഘടനയെക്കുറിച്ചോ ഉള്ള ചോദ്യമാണ്. ചുരുക്കത്തില്‍ സഭയല്ല, സഭയിലെ ഭക്തികെട്ടവരാണ് പരിഷ്‌കരിക്കപ്പെടേണ്ടത്.
സഭയില്‍ മാറ്റങ്ങള്‍ ഉടലെടുക്കുന്നതിനെ എന്നും എതിര്‍ത്തിരുന്ന ഒരു വിഭാഗം ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്നാല്‍ അതിനെയെല്ലാം മറികടന്നുകൊണ്ട് കാലോചിതമായ മാറ്റങ്ങള്‍ സഭയില്‍ നടപ്പിലാക്കിയപ്പോള്‍ സഭ വളര്‍ന്നിട്ടേ ഉള്ളൂ. ഈ വളര്‍ച്ചകളെ തളര്‍ച്ചകളായി ചിത്രീകരിക്കാന്‍ പല കാര്യങ്ങളും ഉന്നയിക്കാമെങ്കിലും ആത്യന്തികമായി സഭ വളര്‍ന്നു എന്ന് ഇക്കൂട്ടര്‍ തന്നെ അംഗീകരിക്കുന്നു. പറഞ്ഞു വന്നത്, കാലത്തിന്റെ മാറ്റങ്ങള്‍ക്കനുസരിച്ചു സഭയിലും മാറ്റങ്ങള്‍ വരണം എന്ന് തന്നെയാണ്. സാമൂഹികമായും, സാങ്കേതികമായും നാം ഒത്തിരിയേറെ വളര്‍ന്നു നില്‍ക്കുന്ന ഈ കാലഘട്ടത്തില്‍ ചരിത്രത്തിന്റെ പിന്നാമ്പുറങ്ങള്‍ തേടി പോകുന്നതിലുപരി (ചരിത്ര പാശ്ചാതലം വേണ്ട എന്നുള്ളതല്ല) വിശ്വാസത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് എങ്ങനെ മനുഷ്യഹൃദയങ്ങള്‍ വേരൂന്നണം എന്നുള്ളത് ചിന്തിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.
എല്ലാം ഒരു വിരല്‍തുമ്പില്‍ ലഭ്യമാകുന്ന ഈ കാലഘട്ടത്തിലും ചരിത്രത്തിന്റെ പേരില്‍ വിഭാഗീയതകള്‍ സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുമ്പോള്‍, നാമെല്ലാം മറന്നു പോകുന്നതാണ് വിരല്‍ത്തുമ്പില്‍ ലഭ്യമാകാതെ പോകുന്ന വിശ്വാസം.
Unity is not uniformity. Rather it is a Call for plurality. ‘കേട്ടു പരിചയിച്ചതാണെങ്കിലും, വ്യത്യസ്തതകളുടെ ഒന്നാകലിനെ അംഗീകരിക്കാനുള്ള നമ്മുടെ വൈമുഖ്യങ്ങള്‍ പലതും പലരുടെയും വിശ്വാസജീവിതത്തിന് മുറിവുകളാണ് സമ്മാനിക്കുന്നതെന്നു പറയാതെ വയ്യ. സഭ ഒരു ശരീരമായിരിക്കെ അതിലെ അവയവങ്ങളാണ് നാം ഓരോരുത്തരും. ഇവയുടെ ധര്‍മ്മങ്ങളും പലതെന്നു അറിയാവുന്ന നാം പലപ്പോഴും അതറിയില്ലെന്ന നടനത്തിലൂടെ നഷ്ടമാക്കുന്നത് പുതുതലമുറയിലെ മക്കളെയാണ് എന്ന സത്യം മറക്കാതിരിക്കട്ടെ.

ഐക്യം – വ്യത്യാസങ്ങളുടെ അനുരഞ്ജനമാണ്

ഐക്യം വാസ്തവത്തില്‍, വ്യത്യാസങ്ങളുടെ അനുരഞ്ജനമാണ്. ഈ സാര്‍വത്രിക തത്ത്വം വി. പൗലോസ് തന്റെ പല കത്തുകളിലും വളരെ വ്യക്തമാക്കി. ഉദാഹരണത്തിന്, ദാനങ്ങളില്‍ വൈവിധ്യം ഉണ്ടെങ്കിലും ആത്മാവ് ഒന്ന് തന്നെ. ശുശ്രൂഷകളില്‍ വൈവിധ്യം ഉണ്ടെങ്കിലും കര്‍ത്താവ് ഒന്ന് തന്നെ. പ്രവര്‍ത്തികളില്‍ വൈവിധ്യം ഉണ്ടെങ്കിലും എല്ലാവര്‍ക്കും എല്ലാറ്റിലും പ്രചോദനം നല്‍കുന്ന ദൈവം ഒന്ന് തന്നെ (1 കൊറി. 12:4-6). പൗലോസ് ശ്ലീഹായുടെ പാരമ്പര്യത്തില്‍ എഫേസോസിലെ സമൂഹം പഠിപ്പിക്കപ്പെട്ടു: ”ഒരു കര്‍ത്താവും ഒരു വിശ്വാസവും ഒരു ജ്ഞാനസ്‌നാനവുമേയുള്ളൂ. സകലത്തിലുമുപരിയും സകലത്തിലൂടെയും സകലത്തിലും വര്‍ത്തിക്കുന്നവനും നമ്മുടെയെല്ലാം പിതാവുമായ ദൈവം ഒരുവന്‍ മാത്രം. നമുക്കോരോരുത്തര്‍ക്കും ക്രിസ്തുവിന്റെ ദാനത്തിനനുസൃതമായി കൃപ നല്‍കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു’ (എഫേസ്യര്‍ 4:5-7).
ത്രിത്വത്തിന്റെ കേന്ദ്രം പോലും ”പിതാവ്,” ”പുത്രന്‍”, ”പരിശുദ്ധാത്മാവ്” എന്നിവരുടെ വ്യക്തമായ വ്യത്യാസം നിലനിര്‍ത്തുന്നു. അതേസമയം അവര്‍ ഒന്നാണെന്ന് വാദിക്കുന്നു. ദിവ്യ-ഐക്യം തികച്ചും പരിപാലിക്കുന്നു, പക്ഷേ തോന്നുന്ന വ്യത്യാസങ്ങളെ സമൂലമായി മറികടക്കുന്നു.


ചുരുക്കത്തില്‍, കാലഘട്ടങ്ങള്‍ക്കനുസൃതമായ മാറ്റങ്ങള്‍ വേണം എന്നാവശ്യപ്പെടുന്നവര്‍ വിശ്വാസത്തിനും, പാരമ്പര്യങ്ങള്‍ക്കും എതിരാണെന്ന് വരുത്തിത്തീര്‍ക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങള്‍ സഭയെ തന്നെയാണ് പോറലേല്പിക്കുന്നതെന്നു വിസ്മരിക്കാതിരിക്കാം. രാഷ്ട്രീയ, സാമൂഹിക, സാമ്പത്തിക, സാങ്കേതിക പശ്ചാത്തലങ്ങള്‍ ക്കനുസരിച്ചു വരുത്തേണ്ട മാറ്റങ്ങള്‍ ഇന്നത്തെ സമൂഹത്തിനു ആവശ്യമാണ്. അതിനര്‍ത്ഥം വിശ്വാസവും അതിന്റെ ചരിത്ര പശ്ചാത്തലങ്ങളും കാലത്തിനനു സൃതം മാറണം എന്നല്ല, മറിച്ച് വിശ്വാസ പരിശീലനത്തിലും, അതിന്റെ ജീവിത രീതികളിലും കാലോചിതമായ മാറ്റങ്ങള്‍ വരുത്തണം എന്നുള്ളതാണ്. ഇപ്പോള്‍ തന്നെ നാം വൈകിയിരിക്കുന്നു. ഇനിയും ഉണര്‍ന്ന് പ്രവര്‍ത്തിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കില്‍ നമുക്ക് നഷ്ടമാകുന്നത് നമ്മുടെ വിശ്വാസതലമുറകള്‍ ആയിരിക്കും. ആ ദുരന്തത്തിലേക്ക് ഇനിയധികം ദൂരമില്ലെന്നും കാലത്തിന്റെ അടയാളങ്ങള്‍ നമ്മെ ഓര്‍മ്മിപ്പിക്കുന്നു. ഒരു വര്‍ഷത്തിന്റെ അവസാനത്തിലേക്ക് നാം നടന്നടുക്കുമ്പോള്‍, ഇനിയും ഇതൊന്നും നമ്മുടെ മനസ്സിനെ അസ്വസ്ഥതപ്പെടുത്തുന്നില്ലെങ്കില്‍ വരും വര്‍ഷങ്ങളെല്ലാം അസ്വസ്ഥതകളുടെ പുതുപുലരികളായിരിക്കും നമുക്ക് സമ്മാനിക്കുക എന്ന് മറക്കാതിരിക്കാം.

Leave a Comment

*
*