Latest News
|^| Home -> Pangthi -> നോമ്പുകാലം -> കാഴ്ചയിലെ കള്ളം

കാഴ്ചയിലെ കള്ളം

ഫാ. പോള്‍ തേലക്കാട്ട്

നോമ്പുകാലം-2

ബൈബിളിലെ ദാനിയേലിന്‍റെ പുസ്തകത്തിലാണു സൂസന്നയുടെ കഥ. സൂസന്ന അതീവസുന്ദരിയാണെങ്കിലും ദൈവഭക്തയും ഭാര്യയുമാണ്. സമ്പന്നനും സാംസ്കാരിക നേതാവുമായിരുന്നു അവളുടെ ഭര്‍ത്താവ് എന്നു വേണം കരുതുവാന്‍. ആ വീടുമായി ബന്ധപ്പെട്ടു സാമൂഹികവും സാംസ്കാരികവുമായി അവിടെ സമ്മേളനങ്ങള്‍ നടന്നിരുന്നു. അതിനു പറ്റിയ ഇടങ്ങളും സൗകര്യങ്ങളുമുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാല്‍ ഇതൊക്കെ സംഭവിക്കുന്നത് അടിമത്തത്തിന്‍റെ നാട്ടിലാണ്. രണ്ടു ന്യായാധിപന്മാരുടെ പാപത്തിന്‍റെയും അനീതിയുടെയും അക്രമത്തിന്‍റെയും കഥയാണു പറയുന്നത്. “ന്യായാധിപന്മാരായ ശ്രേഷ്ഠരില്‍നിന്ന് അകൃത്യം പുറപ്പെട്ടു” എന്നാണു ബൈബിളില്‍ വായിക്കുക. ആസക്തി രണ്ടു പേരെയും കീഴ്പ്പെടുത്തി എന്ന് എടുത്തുപറയുന്നു. “ദിനംതോറും അവളെ അവര്‍ നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു.”

നോട്ടമാണിവിടെ പാപമാകുന്നത്. ബൈബിള്‍ നോട്ടത്തില്‍ വിശ്വസിക്കുന്നില്ല. കണ്ണു വിശ്വസനീയമായ ഇന്ദ്രിയമായി പരിഗണിക്കുന്നില്ല. അവരുടെ നോട്ടമാണു വിവരണത്തില്‍ ശ്രദ്ധേയമാകുന്നത്. അവര്‍ നോക്കി, നോട്ടത്തിന്‍റെ വിഷയത്തെ അവരുടെ വെളിച്ചത്തിലാണ് അവര്‍ കണ്ടത്. ആ നോട്ടത്തില്‍ അവരുടെ താത്പര്യം കടന്നു കൂടി. താത്പര്യം എന്നത് ആസക്തിയായിരുന്നു. ആസക്തിയോടെയുള്ള നോട്ടം വിഷയത്തെ മാറ്റിമറിച്ചു. അവളെ അവള്‍ എന്ന വിധത്തിലല്ല അവര്‍ കണ്ടത്. ആ കാഴ്ചയില്‍ അവള്‍ ഇരയാക്കപ്പെട്ടു. അവര്‍ അവളെ കണ്ടില്ല. അവരുടെ ആസക്തിയുടെ ഇരയെ കണ്ടു. അവരുടെ ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ ആസക്തി അവരുടെ കണ്ണുകളെ സത്യം കാണിക്കാത്തതായി.

സൂര്യനെ നോക്കുന്നവര്‍ക്ക് അന്ധതയുണ്ടാകും. അതു സൂര്യന്‍റെ അധിക വെളിച്ചത്തിന്‍റെ പ്രഭയുണ്ടാക്കുന്ന അന്ധതയാണ്. കണ്ണിനെ വെളിച്ചത്തിന്‍റെ ആധിക്യം അന്ധതയുണ്ടാക്കുന്നു. അന്ധത ഇവിടെ കാഴ്ചയുടെ വിഷയം സൃഷ്ടിക്കുന്നതാണ്. ന്യായാധിപന്മാര്‍ക്ക് അന്ധതയുണ്ടായത് ആ സൗന്ദര്യത്തിന്‍റെ വസ്തുനിഷ്ഠതയല്ല. മറിച്ച് അവരുടെ മതിഭ്രമം സൗന്ദര്യത്തെ കണ്ടവിധത്തില്‍ നിന്നാണ്. ആ മതിഭ്രമം അവരുടെ ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ ഭ്രാന്തമാക്കി. അതു മിഥ്യാദര്‍ശനമായിരുന്നില്ലേ? അവര്‍ക്കു കാഴ്ച തെറ്റി. “ജഡത്തിന്‍റെ ദുരാശ, കണ്ണുകളുടെ ദുരാശ, ജീവിതത്തിന്‍റെ അഹന്ത ഇങ്ങനെ ലോകത്തിലുള്ള ഞാനും പിതാവിന്‍റേതല്ല; പ്രത്യുത ലോകത്തിന്‍റേതാണ്” (1 യോഹ. 2:16). “കണ്ണിന്‍റെ ദുരാശ” കാണുന്നവനിലാണ്, കാണുന്ന വിഷയത്തിലല്ല. ആ ദുരാശ കാണുന്നതിനെ അതായിരിക്കുന്ന വിധം കാണാന്‍ അനുവദിക്കുന്നില്ല. അങ്ങനെ കാണുമ്പോള്‍ കാഴ്ച തെറ്റുന്നു. ആ കാഴ്ചയുടെ അന്ധതയില്‍ കാണുന്നവന്‍ “ഞാന്‍ കാണുന്നു” എന്നു വിശ്വസിക്കുകയും എന്‍റെ കാഴ്ച സത്യമല്ല എന്നറിയുകയും ചെയ്യുന്നില്ല. മാത്രമല്ല “ഞാന്‍ കാണുന്നു” എന്നറിയുന്നവന്‍ “എന്നെ കാണും” എന്നറിയുന്നില്ല. എന്‍റെ കാഴ്ചയുടെ കാമം മറ്റുളളവര്‍ കാണും എന്നതു മറക്കണ്ട. എന്നെ ആരും കാണുന്നില്ല എന്ന മൗഢ്യം സൃഷ്ടിക്കുന്നത് അന്ധതയാണ്.

ശേഷിക്കുന്നത് അവര്‍ക്ക് അന്ധത ബാധിച്ച കഥയാണ്. അവരുടെ അന്ധത ഒളിക്കാന്‍ സാധിക്കാതെ പോയ കഥയുമാണ്. ദാനിയേലിന്‍റെ ‘പരിശുദ്ധമായ ആത്മാവിനെ കര്‍ത്താവ് ഉണര്‍ത്തി” എന്നു ബൈബിള്‍ പറയുന്നു. ആത്മാവ് ഉണരാതെ ഉറങ്ങിപ്പോയവരുടെ അന്ധതയുടെ മേല്‍ ദൈവം പ്രതിരോധം സൃഷ്ടിച്ചത് ആ കൗമാരക്കാരനിലൂടെയാണ്. ന്യായാധിപന്മാരുടെ അന്ധത കോടതിയില്‍ വലിയ ഇരുട്ടുണ്ടാക്കി. ആ ഇരുട്ടില്‍ അവളെ കല്ലെറിഞ്ഞു കൊല്ലാന്‍ വിധിയുണ്ടായി. മനുഷ്യനെ നീതിയായി വിധിക്കേണ്ട കോടതിയില്‍ ഇരുട്ടുണ്ടാക്കിയതു നീതി മരിച്ച കണ്ണുകളുള്ള ന്യായാധിപന്മാരാണ്. ഈ അവസരത്തിലാണു ദാനിയേല്‍ ഇടപെടുന്നത്.

അതിനു ദാനിയേലിന് എങ്ങനെ കഴിഞ്ഞു? കാരണം അത് അപകടകരമാണ്. മരണത്തിനും ജീവിതത്തിനും ഇടയിലെ നൂല്‍പ്പാലത്തിലേക്കാണ് അയാള്‍ കയറിനില്ക്കുന്നത്. അത് അയാളെ കൊലയ്ക്കു കൊടുക്കുന്നതായി മാറാം. മരണകരമായ അപകടത്തില്‍ നിങ്ങള്‍ ഒരിക്കലും ഉള്‍പ്പെടുന്നില്ലെങ്കില്‍ നിങ്ങള്‍ സ്വാതന്ത്ര്യം ഉത്തരവാദിത്വപൂര്‍വം ഉപയോഗിച്ചിട്ടില്ല. സ്വതന്ത്രമായി ജീവിക്കുന്ന ആര്‍ക്കും പരിക്കുകളില്ലാതെ മരിക്കാനാവില്ല. അപരന്‍ അനുഭവിക്കുന്ന അനീതിയില്‍ വേദനിക്കുന്നവന്‍ സ്വയം മറന്ന് അപരനെ സംരക്ഷിക്കുമ്പോള്‍ മരണവും സ്വാഗതം ചെയ്യുന്ന തീരുമാനത്തിലേക്ക് എടുത്തുചാടും. അതാണു “കര്‍ത്താവ് ഉണര്‍ത്തി” എന്ന പ്രയോഗത്തിന്‍റെ അര്‍ത്ഥവ്യാപ്തികള്‍.

ദാനിയേല്‍ ഇടപെട്ടത് ഒരു ദര്‍ശനത്തില്‍ നിന്നുതന്നെയാണ്. അനീതി കാണുന്ന കണ്ണുകള്‍. അതു കാണാന്‍ കിട്ടുന്ന ഒരു സാധനമല്ല. കണ്ണില്‍ കാഴ്ച വയ്ക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ലൗകികവസ്തുവല്ല അനീതി. അതു കാണുന്ന കണ്ണുകള്‍ കാഴ്ചയുടെ പിന്നില്‍ കാണാത്തതു കാണുന്നു. മനുഷ്യന്‍റെ ശരിയായ ജന്മം പ്രകൃതിയുടെ മരണമാണ്. സൂസന്നയെ കാമത്തില്‍ കണ്ടവരുടെ കാമം കാണാന്‍ കഴിഞ്ഞവന്‍ ഒരുവന്‍ മാത്രം. അവിടെ കൂടിയ ആര്‍ക്കും അതിനു കഴിഞ്ഞില്ല. അവരുടെ കണ്ണുകള്‍ വെറും പ്രകൃതിയുടെ കണ്ണുകള്‍ മാത്രമായി മാറി. അതിനപ്പുറം മനുഷ്യത്വത്തിന്‍റെ കണ്ണു തുറക്കുന്നു. കാഴ്ചയുടെ പിന്നിലെ കാണാതെ പോയ കൊല കാണാന്‍ അവര്‍ക്കു കഴിഞ്ഞില്ല. “ദൈവം ഉണര്‍ത്തി”യവര്‍ക്കു മാത്രമാണ് ആ കാഴ്ചയുണ്ടാകുന്നത്. അഷ്ടഭാഗ്യങ്ങളില്‍ യേശു പറഞ്ഞില്ലേ? “നീതിക്കുവേണ്ടി വിശക്കുകയും ദാഹിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവര്‍ ഭാഗ്യവാന്മാര്‍” (മത്താ. 5:5).

ഡാനിയേല്‍ ചോദിച്ചതു കാഴ്ചയുടെ ചോദ്യമാണ്. “ഏതു മരച്ചുവട്ടില്‍വച്ചാണ് അവള്‍ ആലിംഗനബദ്ധയായി” കണ്ടത്? ഒരാള്‍ കരയാമ്പൂ മരം എന്നു പറഞ്ഞപ്പോള്‍ മറ്റേയാള്‍ “കരുവേലുമരം” എന്നാണു പറഞ്ഞത്. കാഴ്ചയുടെ കള്ളത്തരങ്ങളുടെ പരമ്പരയില്‍ അവര്‍ മരിച്ചു. കാണാന്‍ പാടില്ലാത്തതു കണ്ടത് അവര്‍ക്ക് അന്ധത മാത്രമല്ല മരണവുമുണ്ടാക്കി. സോഫോക്ലിസിന്‍റെ അന്ധനായ തിരേസിയൂസ് അന്ധനായതു പാമ്പ് ഇണചേരുന്നതും, ആഥേനദേവിയുടെ നഗ്നതയും കണ്ടതിനാലാണ്. അയാളാണു തന്നെത്തന്നെ പ്രേമിക്കുന്ന നാര്‍സീസിയൂസിനോടു പറയുന്നതു “നീ നിന്നെ കാണുന്നതുവരെ നീ ജീവിച്ചിരിക്കും.” എന്‍റെ മരണത്തില്‍ മാത്രമാണ് എന്‍റെ കണ്ണു തെളിയുന്നത്. ഞാന്‍ എന്നെ കാണുമ്പോള്‍ അത് എന്നെ മാത്രം കണ്ടാല്‍ മറ്റുള്ളവരൊക്കെ എനിക്കുവേണ്ടി കൊല്ലപ്പെടുന്നവരാകും. മറ്റുള്ളവര്‍ എന്‍റെ ജീവിതത്തില്‍ ഉണ്ടാകാന്‍ ഞാന്‍ ഞാന്‍ എന്ന എന്‍റെ ആസക്തി മരിക്കുകതന്നെ വേണം.

Leave a Comment

*
*